IZDVAJAMO

REČ UREDNIKA

Pretplata

Iz redakcije

Sabor trubača u Guči

Foto galerija


SRB INFO

 

ČESTITAMO


 

 

 

 

 

F I L M S K I V E L I K A N I Put filmskog genija posut nagradama i priznanjima

 

KUSTURIČIN FILM STIŽE U ČIKAGO

 

 

Čovek koji je ostvario mnoge snove, snima filmove, ima svoj rok bend, napravio je dva grada, sprečio je izgradnju ozloglašene fabrike nikla, dobitnik je brojnih nagrada i priznanja, priznat i poštvan u svetu i za koga komšije kažu da ga je sam Bog poslao. Emir Kusturica rodjen je 24. novembra 1954. u porodici Murata Kusturice (novinara zaposlenog u sekretarijatu informisanja BiH) i Senke Numankadić (sekretar suda), odrastao je kao jedino dete u porodici, u blizini Sarajeva, u naselju Gorica. Film “Gernika“, na kome je radio još za vreme studiranja, a prema noveli Antonija Isakovića, pobedio je na Festivalu studentskog filma u Karlovim Varima. Tokom studija režirao je i dva kratka filma: “Jedan deo istine“ i “Jesen“.

Po završetku studija 1978. godine Kusturica se vraća u Jugoslaviju gde započinje profesionalnu karijeru na Televiziji Sarajevo. Njegov prvi film “Nevjeste dolaze“, izazvao je dosta kontroverzi, a potom bio i zabranjen zbog “eksplicitnog bavljenja seksualnim tabuima“. Sa narednim televizijskim filmom Bife Titanik zasnovanom na priči nobelovca Ive Andrića, osvojio je nagradu za režiju na nacionalnom Televizijskom festivalu u Portorožu.

U dugometražnoj igranoj produkciji debitovao je filmom “Sjećaš li se Doli Bel“, nastalom po scenariju Abdulaha Sidrana, 1981. godine. Za ovaj film nagradjen je Srebrnim lavom na Filmskom festivalu u Veneciji za najbolji debitantski film i nagradama FIPRESCI, AGIS i CIDLAC na Festivalu jugoslovenskog igranog filma u Puli 1981. godine. Sledeći film “Otac na službenom putu“ (1985), sa istim scenaristom, donosi mu Zlatnu palmu na Filmskom festivalu u Kanu i nominaciju za nagradu Američke filmske akademije Oskar za najbolji film sa neengleskog govornog područja. Nagradjivan je i na jugoslovenskim festivalima: na Festivalu jugoslovenskog igranog filma u Puli, nagradjen je Zlatnom arenom za režiju i nagradom Jelen (1985), a medjunarodna kritika dodelila mu je Gran pri za najbolji film 1985. godine.

Film “Dom za vešanje“ sniman je u Makedoniji, a pred kraj snimanja češki reditelj Miloš Forman ga je pozvao da ga zameni na Univerzitetu Kolumbija u SAD, gde je film završen. Godine 1989. ponovo je na Filmskom festivalu u Kanu nagradjen za režiju i specijalnom nagradom Roberto Roselini.

Bio je koscenarista filma “Strategija švrake“ (1987), koji je režirao Zlatko Lavanić. Kusturica je predavao režiju na Akademiji scenskih umjetnosti u Sarajevu od 1981. do 1988. godine.

Po odlasku iz BiH predaje na Univerzitetu Kolumbija u Njujorku. Jedan od njegovih američkih studenata, Dejvid Etkins, pokazao mu je scenario iz kojeg je nastao Kusturičin prvi film na engleskom jeziku, “Arizona Dream“ (1993), sa Fej Danavej, Džonijem Depom i Džerijem Luisom u glavnim ulogama. Film je nagradjen Srebrnim medvedom i Posebnom nagradom žirija na Filmskom festivalu u Berlinu 1993. godine. Iste godine je prvi put Kusturica bio član žirija na Kanskom festivalu, a 1999. je bio predsednik žirija na Venecijanskom filmskom festivalu.

Naredni film “Podzemlje“ (Underground) iz 1995. doneo mu je drugu Zlatnu palmu na Filmskom festivalu u Kanu. Godine 1998. na Venecijanskom filmskom festivalu dobio je Srebrnog lava za najbolju režiju filmom “Crna mačka, beli mačor“. Muziku za film su radili Nenad Janković poznatiji kao dr Nele Karajlić i Dejan Sparavalo. Prvi njegov film objavljen u 21. veku je bio “Super 8 Stories“, dokumentarni film koji govori o bendu Emir Kusturica & The No Smoking Orcherstra. Inače, Kusturica je u periodu od 1986. do 1988. svirao bas-gitaru u grupi Zabranjeno pušenje. Nakon tog ostvarenja, 2004. godine, u bioskopima se pojavio film “Život je čudo“, najskuplji film srpske produkcije. Za potrebe snimanja ovog filma, čiji je radni naziv bio “Gladno srce“, izgradjen je Drvengrad. Godine 2005. bio je predsednik žirija Kanskog filmskog festivala. U pariskoj operi Bastilja 2007. prvi put je izvedena njegova pank-opera “Vreme Cigana“, po motivima filma “Dom za vešanje“. Iste te godine mu je dodeljen Orden viteza reda umetnosti i književnosti, najviše francusko priznanje u oblasti kulture, režirao je i spot za naslovnu pesmu albuma francuskog muzičara Manua Žaoa — “Rainin’ In Paradize“, a i film “Zavet“ koji je režirao, premijerno je prikazan na Kanskom filmskom festivalu. Nakon “Zaveta“ 2008. godine pojavio se film “Maradona“, dokumentarac o Dijegu Armandu Maradoni. Meseca septembra 2009. u francuskim bioskopima počelo je prikazivanje filma “Afera Fervel“ u kojem Kusturica glumi poručnika KGB-a. Godine 2011, 24. decembra, Kusturica je izabran za novog predsednika Skijaškog saveza Srbije. Sredinom februara 2009. Godine

Kusturica je najavio da će snimiti filmsku operu po romanu “Na Drini ćuprija“, i planirano je da premijera bude u Andrićgradu. Ministar kulture Srbije Nebojša Bradić rekao je da će taj projekat podržati država Srbija, dok je premijer Republike Srpske Milorad Dodik izjavio da će Vlada Republike Srpske obezbediti sredstva za snimanje.

U intevjuu za Press reditelj kaže da će u Izraelu snimati film “Hladna voda“, koji govori o Palestincu koji živi u Hamburgu i radi kao trbušni plesač. Takodje priprema i film o meksičkom revolucionaru Panču Vilji, u kojem će glavne uloge tumačiti Džoni Dep i Salma Hajek. Odlučeno je i to da konačni naziv filma bude “Divlje ruže“, po poslednjoj sceni iz filma koja se odvija na plantaži ruža u Meksiku. U filmu Pelikan režisera Olivija Orlea glumio je glavnog junaka.

Film “Na mlečnom putu“ je svetsku premijeru imao 9. septembra 2016. godine na 73. Medjunarodnom filmskom festivalu u Veneciji, dok je u Srbiji premijerno prikazan 16. januara 2017. godine na 10. Kustendorfu. U filmu pored samog reditelja Emira Kusturice glavne uloge tumače i slavna italijanska glumica Monika Beluči i srpska glumica Sloboda Mićalović.

Za potrebe filma “Život je čudo“ izgradjen je Drvengrad koji, po ideji Kusturice, treba da predstavlja način života borbe protiv globalizma i kapitalizma. Pod imenom Kusterndorf, na predlog književnika Petera Hankea, grad postaje poznat u svetu, kao središte umetnosti, planiranim filmskim festivalom, proizvodnjom voćnih sokova i drugih bioproizvoda. Kusturica je dobitnik evropske nagrade za arhitekturu Filip Rotije 2005. godine zbog Drvengrada. Nagrada, koju tradicionalno svake treće godine dodeljuje Fondacija za arhitekturu iz Brisela, jedno je od najcenjenijih belgijskih i evropskih odličja u oblasti arhitektonske kulture. U obrazloženju žirija ističe se da Kusturičin projekat koristi izvornu arhitekturu svog podneblja kao faktor pacifikacije, izvor zadovoljstva i podstrek za razvoj ekonomsko-turističkih potencijala čitavog regiona.

Kusturica je u Drvengradu osnovao Medjunarodni filmski i muzički festival Kustendorf. Na njemu su se pojavili brojne svetski priznate ličnosti iz sveta filma: Nikita Mihalkov, Džim Džarmuš, Džoni Dep, Odri Tatu, Monika Beluči...

Emir Kusturica ima srpsko, francusko, a po rodjenju, i bosanskohercegovačko državljanstvo kojega se nikada nije odrekao. Oženjen je Majom Kusturicom, sa kojom ima sina Stribora i kćerku Dunju.

 

 

PRIZNANJA

 

 

 

1981. — Zlatni lav na Venecijanskom filmskom festivalu za “Sjećaš li se Doli Bel?“

1982. — Nagrada kritike na filmskom festivalu u Sao Paulu za “Sjećaš li se Doli Bel?“

1985. — Zlatna palma za “Otac na službenom putu“ Dobitnik je nagrade AVNOJ-a za

1989. godinu.

1989. — Najbolji režiser na Kanskom filmskom festivalu za “Dom za vješanje“

1993. — Srebrni medved na Berlinaleu za “Arizona Dream“

1994. — Nagrada publike na filmskom festivalu u Varšavi za “Arizona Dream“

1995. — Zlatna palma za “Podzemlje“

1996. — Najbolji film na stranom jeziku na festivalu Priy Lumieres za “Podzemlje“

1997. — Najbolji film na stranom jeziku na festivalu Boston Society of Film Critics za “Podzemlje“

1997. — Najbolji film na stranom jeziku na festivalu Kinema Junpo Awards u Tokiju za “Podzemlje“

1998. — Srebrni medved za najboljeg režisera u Veneciji za “Crna mačka, beli mačor“

2001. — Nagrada za najbolji dokumentarac na Medjunarodnom filmskom festivalu u Čikagu za “Super 8 Stories“

2004. — Nagrada National Education u Kanu za “Život je čudo“

2005. Nagrada Cezar za film “Život je čudo“

2005. Najbolji balkanski film na filmskom festivalu u Sofiji za “Život je čudo“

2005. Nagrada Filip Rotije za evropsku arhitekturu Drvengrad. 2009. postao počasni gradjanin Gvadalahare primivši ključeve grada.

2009. primio nagradu “Gran premio Torino“ Medjunarodnog filmskog festivala u Torinu.

2009. na medjunarodnom filmskom festivalu u marokanskom gradu Marakešu, koji se održava pod pokroviteljstvom njegovog kraljevskog visočanstva kralja Mohameda VI, Emiru Kusturici je priredjena retrospektiva svih igranih filmova i uručena nagrada za životno delo.

Patrijarh moskovski i cele Rusije Kiril uručio mu je 2010. nagradu Medjunarodnog fonda pravoslavnih naroda za 2009. godinu. Dobio je nagradu zajedno sa ruskim predsednikom Dmitrijem Medvedevom, a u konkurenciji je bio i glumac Tom Henks, pripadnik Grčke pravoslavne crkve.

2011. Ministar za kulturu Republike Francuske Frederik Miteran uručio mu je orden viteza Legije časti.

2012. Patrijarh srpski Irinej ga je u Mrkonjićima odlikovao Ordenom Svetog Save prvog stepena, “za nesebič nu brigu i predstavljanje srpskog naroda i pravoslavlja u svijetu“.

2016. Dobio je Orden Svetog despota Stefana Lazarevića od Srpske pravoslavne crkve.

2016. Orden družbe (Orden prijateljstva) za izuzetan doprinos u učvršćivanju prijateljstva izmedju naroda, za popularizaciju ruskog jezika i kulture u inostranstvu, ukazom predsednika Vladimira Putina.

2017. Nosilac Ordena Italijanske zvezde, koje dodeljuje predsednik Republike Italije.

 

 

 

Kao reditelj Kusturica je uspeo da izgradi veoma ličan rediteljski i filmski rukopis. Njegovi filmovi se po pravilu odlikuju umetanjem nadrealističkih momenata kojima se prekida narativni tok ili se označava naročit trenutak radnje. U poznijoj filmografiji, Kusturica je promenio do tada vrlo prepoznatljivu sivu gamu (kao ekvivalent tematici filmova) okrećući se otvorenim i živim bojama, i dinamičnijim kadrovima. S obzirom da se školovao u Pragu, u Čehoslovačkoj, pod uticajem tamošnjeg filma šezdesetih godina, zainteresovan za tematiku istorijskih retrospekcija u kojima se revalorizacija pojedinih datuma ili vremenskih perioda javlja kao pozadina neorealističnog tumačenja intimističkih porodič nih priča.

 

 

 

 

 

 

 

 

Redakcija || Reklame || Arhiva || Pretplata || Galerija || Linkovi || Kontakt

sva prava zadržana © Serbian Mirror

design by KompArt